SONY DSC

Niedochowanie warunków formalnych związanych z prowadzeniem ksiąg jest „wadliwym prowadzeniem księgi”. Ten, kto wadliwie prowadzi księgę, podlega karze za wykroczenie skarbowe.

Jak wynika z art. 53 § 21 pkt 1 k.k.s. księgi rachunkowe mieszczą się w kodeksowym pojęciu „ksiąg”. W myśl art. 53 § 23 k.k.s. księga wadliwa jest to księga prowadzona niezgodnie z przepisem prawa. Z regulacji tych wynika zatem, że niedochowanie warunków formalnych związanych z prowadzeniem ksiąg jest „wadliwym prowadzeniem księgi”.

Zgodnie z przepisami art. 48 § 1 k.k.s. kara grzywny może być wymierzona w granicach od jednej dziesiątej do dwudziestokrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia, chyba że kodeks stanowi inaczej. Jeśli grzywna za wykroczenie skarbowe nakładana miałaby być mandatem karnym, to najniższa wysokość grzywny się nie zmienia, natomiast nie może przekraczać ona 3.500 zł. Wymierzając karę grzywny lub nakładając ją mandatem karnym, uwzględnia się także stosunki majątkowe i rodzinne sprawcy oraz jego dochody i możliwości zarobkowe.

Natomiast zgodnie z art. 77 pkt 1 ustawy o rachunkowości kto wbrew przepisom ustawy dopuszcza do nieprowadzenia ksiąg rachunkowych, prowadzenia ich wbrew przepisom ustawy lub podawania w tych księgach nierzetelnych danych, podlega grzywnie lub karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie. W tym przypadku zatem dopuszczenie do wadliwego (niezgodnego z u.o.r.) prowadzenia ksiąg jest przestępstwem (nie skarbowym, tylko „zwykłym”). W tym przypadku mamy do czynienia ze zbiegiem przepisów k.k.s. oraz przepisów ustawy o rachunkowości. To samo zachowania wypełnia bowiem zarówno znamiona wykroczenia skarbowego z k.k.s. oraz przestępstwa określonego w innej ustawie, w tym przypadku u.o.r.

Jak wynika z art. 8 k.k.s. przyjmuję się wtedy konstrukcję tzw. zbiegu idealnego. Zgodnie bowiem z przepisem, jeżeli ten sam czyn będący przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa lub wykroczenia określonego w przepisach karnych innej ustawy, stosuje się każdy z tych przepisów. Co do wykonania kary natomiast, to zgodnie z art. 8 § 2 k.k.s., wykonaniu podlega tylko najsurowsza z kar, co nie stoi na przeszkodzie wykonaniu środków karnych lub innych środków orzeczonych na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Środki karne i środki zabezpieczające oraz dozór stosuje się, chociażby je orzeczono tylko na podstawie jednego ze zbiegających się przepisów. W razie orzeczenia za zbiegające się czyny zabronione zakazów tego samego rodzaju lub pozbawienia praw publicznych, sąd stosuje odpowiednio przepisy o karze łącznej. W przypadku, gdy obok kary najsurowszej, podlegającej wykonaniu, orzeczono także karę grzywny, również ta kara podlega łącznemu wykonaniu; w razie orzeczenia obok kary najsurowszej kilku kar grzywny, łącznemu wykonaniu podlega tylko najsurowsza kara grzywny.